Algemene Polen informatie - Forum over Polen - Webcams Polen

Reis naar Polen – Rond half zeven eruit onze laatste dag

Donderdag 12 mei 2005

Rond half zeven was het alweer een drukte van belang in onze kamer, want Irf en Ellen hadden nog twee interviews vanochtend. De overige drie luiwammesen (Rosan, Deb en ik) hebben uiteraard met een big smile vanuit hun bed toegekeken hoe de twee vroege vogels met een chagrijnige kop en slaperige oogjes hun pen en papier bij elkaar zochten en de deur uit drentelden. Rond tien uur waren ook wij echter druk in de weer met de laatste voorbereidingen voor het vertrek. Sommige dameskoffers bleken helaas niet meer dicht te kunnen en ik heb mijn tas dus opgeworpen als reddende engel. Iets waar dus uiteraard direct enthousiast van gebruik werd gemaakt door de shopsters…

Op deze laatste dag werden we ook nog even hardhandig geconfronteerd met het veranderlijke Poolse weer. Toen Rosanneke en ik richting het centrum van Warschau sloften om de laatste boodschappen voor de lunch te doen, scheen het zonnetje hoog aan de hemel. Toen we een kwartier later echter weer uit de supermarkt huppelden, bleken ondertussen de hemelpoorten open gezet te zijn! Het hoosde werkelijk. Beetje jammer dat we nu precies geen jas en paraplu bij ons hadden en toch echt snel naar het hostel terug moesten, want de taxi zou om half twee voor de deur staan… Snel dus een kaartje kopen voor de tram en zo kwamen we net-niet-helemaal-doorweekt weer aan bij het hostel. Daar was het nog even stressen om alle broodjes op tijd gesmeerd te krijgen, maar exact om half twee stonden we gepakt en al weer buiten.

Reis naar Polen

Reis naar Polen – Luchthaven Warschau Frédéric Chopin – Author Foma

De taxirit verliep nu wat rustiger dan de vorige keer, mede dankzij de hulp van een aantal bereidwillige files. Na het inchecken, schelden op de vertraging en wederom talloze keren ophouden van het paspoort, hingen we dan rond half vijf toch weer in het Poolse luchtruim. Met een licht gevoel van weemoed staarden we nog één keer naar beneden en zo’n anderhalf uur later landden we weer veilig op het vliegveld van Keulen. Daar was het een kwestie van snel de bagage van de band af plukken, snel nog tien keer je paspoort omhoog houden, snel een kaartje kopen voor de trein, snel in de trein springen, hopen dat de trein snel zou rijden en dan op het station van Keulen snel op zoek gaan naar de ICE waarvoor we een plaatsje hadden gereserveerd.

Gelukkig waren we precies snel genoeg, zodat we nog mooi met deze ICE weer naar Arnhem konden snellen! Daar was Rosanneke de eerste gelukkige die haar geliefde weer in de armen kon springen. De overige vier konden snel op zoek gaan naar de volgende trein, die ons naar Rotterdam/Den Haag zou brengen. Ook voor deze trein waren we snel genoeg, zodat we gelukkig lekker door konden gaan. Op Utrèg hebben we Ellen de trein uitgeschopt en waren we getuige van een wel errug romantisch moment: het moment dat ze haar vriend Harrie weer stevig vast ‘pakte’..! Zo zie je maar wat elf dagen zonder elkaar met mensen kan doen! Op Gouda stapte Irf vervolgens over op de trein naar Den Haag en bleven Deb en ik nog over. Op Rotterdam CS scheidden ook onze wegen zich en terwijl zij de trein naar ’t Dordtse pakte, kon ik eindelijk weer in de trein naar de Hoek springen! Rond kwart voor twaalf was dan eindelijk het moment daar, en nadat de deuren van de trein tergend langzaam open waren gegaan, kon ik me eindelijk weer in de armen van mijn madameke werpen!

De uren die hierna volgden heb ik me voornamelijk bezig gehouden met het in geuren en kleuren vertellen van bovenstaand verhaal. Het avontuur was ten einde, maar de herinnering zal in mijn hoofd altijd blijven bestaan. Het was een prachtige reis, in een prachtig land en met een onuitwisbaar prachtige herinnering!

Epiloog

..en dan tot slot nog even de beloofde ‘conclusie’ van onze expeditie!
Toen we onze medestudenten op school vertelden dat Polen de bestemming van onze reis zou worden, hebben we nogal wat vragende gezichten gezien. “Wat moet je daar nou weer?”, “wat zijn daar voor spannende dingen dan?” en “daar kan je toch niet leuk vakantie gaan vieren?” zijn een kleine greep uit de verbaasde reacties. Wijzelf waren er echter van het begin af aan van overtuigd dat we een goede keuze hadden gemaakt. Over Polen is in Nederland weinig bekend, het land is vorig jaar toegetreden tot de EU en heeft een imponerende geschiedenis. Voor ons genoeg redenen om ons volledig op dit land te storten.

En we kwamen niet bedrogen uit. Ik overdrijf niet als ik zeg dat we momenteel op school de blits stelen met onze verhalen en ervaringen over Polen! Vragende blikken zijn veranderd in jaloerse blikken. En terecht

We stonden versteld van de schoonheid van het land. Steden als Warschau en Gdansk zijn adembenemend mooi om doorheen te lopen en ook de koolzaadvelden op het glooiende platteland waren schitterend om te zien. De Poolse bevolking is bovendien enorm aardig en behulpzaam. Het was alleen af en toe jammer dat ze geen ‘vreemde’ talen spreken..

Onze indrukwekkende bezoeken aan Westerplatte en de werf van Gdansk zullen we nooit vergeten. We zijn de ambassade dan ook zeer dankbaar dat we dit mee hebben mogen maken. Daarnaast was het erg leuk om ook verschillende Nederlanders tegen te komen, die ook allemaal erg lovend waren over het land en zijn bevolking!

Nog even kort op de vragen die jullie ons gesteld hebben: het Poolse eten vonden we Dikke Prima! In het hostel hebben we zelf gekookt, maar in de restaurants die we bezocht hebben, was het genieten geblazen Enne.. ook de Poolse prijzen konden we natuurlijk best aardig waarderen Over de Poolse vrouwen zal ik maar niet teveel zeggen, want anders wordt mijn eigen schatje misschien weer gevoelig geraakt.. Maar zoals gezegd, het natuurschoon was (letterlijk en figuurlijk) volop aanwezig in Polen!!

Kortom, het was een prachtige reis die zeer veel indruk heeft gemaakt.

Over anderhalf jaar zijn wij ook bevoegd om het werkveld in te gaan en iedere kans die we kunnen benutten om Polen in een positief daglicht te stellen, zullen we met beide handen aangrijpen! En we willen er hoe dan ook nog een keer terug keren, want elf dagen zijn veeeeeeel te weinig in zo’n land!!

Nogmaals hartelijk dank voor alle hulp en adviezen en we blijven dit forum in de gaten houden!

Hartelijke groet,
Djeek
© Djeek

Naschrift: Admin

Djeek, hartelijk dank voor je reisverslag, het is een geweldig verhaal geworden. Geweldig dat je ons het plaatsingsrecht gunde.
Mocht je meer zulke bezoeken aan Polen brengen, je weet ons te vinden en een verslag is altijd welkom.

Succes met je carrière.

Foto’s: Wikipedia

Reis naar Polen – we bezoeken Westerplatte en de Sejm

Dinsdag 10 mei 2005

Westerplatte

Het Westerplatte monument – © Wikipedia/Michiel1972

Om acht uur schuiven we in het restaurant van het hotel aan voor een heerlijk ontbijt, waarmee onze dag meteen goed ingeluid wordt. Een half uur later staat onze gids al te trappelen van ongeduld, want zij wil ons vandaag alle interessante plekken van Gdansk laten zien. We gaan eerst naar Westerplatte, de plaats waar in 1939 de Tweede Wereldoorlog is begonnen. Daar aangekomen lopen we van herdenkingsplek naar herdenkingsplek en ondertussen bekruipt ons het gevoel dat we verschrikkelijk blij mogen zijn dat wij opgroeien en leven in een vrij land, zonder dreiging van zo’n verschrikkelijke oorlog. Bij de herdenkplek voor de gevallenen op Westerplatte houden we een indrukwekkend moment van stilte. Ook het kapot geschoten hoofdkwartier van de Poolse soldaten doet ons stilzwijgen.
Na twee indrukwekkende uren, rijden we weer weg van Westerplatte en gaan terug naar de binnenstad van Gdansk. Daar laat de gids ons een aantal mooie plekjes van de stad zien. Ze legt uit dat het niet vreemd is dat we direct aan Amsterdam moesten denken toen we de stad zagen, want in de zestiende eeuw is Gdansk grotendeels door Nederlandse architecten ontworpen en gebouwd. In een winkeltje in de stad slaat Deb een flinke fles Goldwasser in voor haar vriendje en ik trek m’n portemonnee leeg voor een zilveren armbandje met prachtige amberstenen voor Shir.

Vervolgens rijden we door naar de haven, waar op de werf van Gdansk het verhaal van het Solidarnosc van Lech Walesa is begonnen. Het imposante monument voor de arbeiders van de scheepswerf doet ons wederom een moment stilzwijgen. Vervolgens brengen we een bezoek aan het Solidarity Museum en de tentoonstelling ‘Roads to Freedom’. Razend interessant en we vonden het dan ook jammer dat we hier slechts zo kort konden blijven.

Na een snelle hap in restaurant Goldwasser (waarbij onze maag overigens op positieve wijze weer bijzonder gevuld werd) gaan we door naar het gebouw waar de politieke tak van Solidarnosc zetelt. We ontmoeten daar Edward Szwajkiewicz en Bogdan Olszewski. Eerstgenoemde is lid van de vakbond Solidarnosc, havenarbeider in Gdansk, deelnemer aan de augustusstakingen in 1980 en deelnemer aan de beroemde Ronde Tafelgesprekken. Olszewski is mede-oprichter van Solidarnosc en de rechterhand van Walesa. Belangrijke mannetjes dus! Ze vertellen ons over hun ervaringen tijdens de woelige periode van de jaren ’80 in Polen en over het ontstaan van Solidarnosc. Het wordt ons al snel duidelijk dat deze periode van groot belang is geweest voor de Poolse maatschappij en dat deze mannen dus een belangrijk onderdeel zijn van de Poolse geschiedenis! Ze benadrukten dat het met name voor oudere Poolse arbeiders nog altijd moeilijk is om werk te krijgen en het pensioen te regelen, maar dat ze voor geen goud terug zouden willen naar de vroegere communistische tijd.

Om half zes moet Malgorzata jammer genoeg dan echt het gesprek beëindigen, want onze ‘limo’ staat alweer te wachten en we moeten nog terug naar Warschau! De bestuurder geeft zijn bus weer flink de sporen en nadat we onderweg wat eet- en plasproblemen hebben overwonnen, arriveren we rond half twaalf weer bij ons vertrouwde hostel. Daar duiken we direct ons bed in, want morgen staat er weer zo’n drukke dag te wachten.

Woensdag 11 mei 2005

Reis naar Polen

Instituut van Naionale Herinnering – Author Hiuppo

Deze dag stond geheel in het teken van politiek. Om negen uur staan we op de stoep van de Sejm, waar we na het afhalen van onze officiële ‘Karta Prasa’ aankloppen bij de PSL. Deze partij, de Polish People Party, wordt geleid door Waldemar Pawlak, de voormalig minister-president van Polen. Samen met zijn rechterhand Tadeusz Samborski vertelt hij ons over het politieke klimaat in Polen, de rol van de landbouw voor de economie en de veranderingen sinds de toetreding tot de EU. Na afloop gaan we nog even snel op de foto met beide heren, want zo vaak interview je niet de voormalige minister-president van een land!
Dan verlaten we kort even de Sejm en gaan op bezoek bij het Institute of National Remembrance. Daar wordt in het archief alle informatie opgeslagen over oorlogsmisdadigers vanaf de Tweede Wereldoorlog. Zo kregen we onder andere kasten vol met dossiers van het Neurenburg-proces te zien. Die dossiers bevatten ondermeer foto’s van vermoorde joden, die op de meest verschrikkelijke wijzen om het leven zijn gebracht. Het kostte ons dan ook moeite om de foto’s onder ogen te zien en we hebben er wel even wat weg staan slikken… Onvoorstelbaar hoe mensen op de wereld elkaar zoiets aan kunnen doen!

Na dit indrukwekkende bezoek aan het archief, besloten we een vorkje te gaan prikken in restaurant Venezia. As usual bestond de ‘lunch’ van de ambassade weer uit een groot stuk vlees, een berg patat en een beetje konijnenvoer. Slecht voor de lijn hoor, zo’n studiereis! Na deze uitgebreide lunch zijn we te voet naar het ministerie van Buitenlandse Zaken gegaan. Daar wilde de minister van BZ, Jan Truszczynski, uiteraard zijn diner met ‘ene’ Javier Solana onderbreken voor een gesprek met ons, want per slot van rekening is de heer Solana ‘slechts’ Hoge Commissaris voor Buitenlandse Zaken van de Europese Unie en zijn wij ‘zelfs’ studenten journalistiek uit Nederland! (komt de verbazing die wij op dat moment voelden al een beetje over??) Maar goed, minister Truszczynski (bij ons beter bekend als “Jan met de moeilijke naam”) had dus een half uurtje tijd voor ons en we hebben in die tijd een boeiend gesprek gehad over de toetreding van Polen tot de EU en de aankomende referenda in Europa over de Europese Grondwet. Leuk detail was dat “Jan met de moeilijke naam” vroeger eens een paar maanden zichzelf heeft zitten irriteren met een studie Nederlands, dus het interview is gedeeltelijk in het Engels en gedeeltelijk in het Nederlands gehouden! Dat scheelde Malgorzata weer een hoop tolkwerk, wat haar verkouden hoofd wel op prijs kon stellen.

Nadat we minister Truszczynski weer overgegeven hadden aan Javier Solana, gingen wij weer terug naar de Sejm. Daar spraken we achtereenvolgens met een afgevaardigde van Laws and Justice (PiS) en Iwona Sledzinska – Katarasinska van Civic Platform (PO), twee belangrijke politieke partijen in Polen. Helaas hadden beiden maar erg weinig tijd voor ons, zodat we niet verder kwamen dan oppervlakkig gebrabbel over hun partijen en de veranderingen in Polen sinds de toetreding tot de EU. Gelukkig konden we ons tijdens beide interviews wel weer tegoed doen aan de heerlijke Poolse koekjes, zodat dit bezoek niet helemaal vruchteloos bleef!

Nadat we ons dus door de Poolse politiek hadden heengeworsteld, gingen we nog even terug naar het Institute of National Remembrance. Daar hebben we een gesprek gehouden met drie vooraanstaande mensen van het instituut en zij hebben ons verteld over hun werk en het belang daarvan. Wederom een gesprek waarin we veel hebben geleerd, veel koekjes hebben kunnen happen en onder de indruk zijn geraakt van de vele facetten die Polen met zich meebrengt!

Na dit laatste onderdeel van onze studiereis was dan helaas de tijd aangebroken om afscheid te nemen van Malgorzata. Ze zou namelijk om acht uur weer terug vliegen naar Nederland en dus kon ze helaas niet meer met ons van het afsluitende diner genieten. We hebben haar bedankt voor alles dat ze voor ons gedaan en geregeld heeft en zijn haar dankbaar voor de kans die ze ons heeft gegeven om nader kennis te maken met Polen! Met de belofte om snel nog een keer langs de ambassade in Den Haag te komen namen we afscheid en sprongen we weer in het busje voor onze laatste rit in de ‘privé-limo’. We werden afgezet bij Sekret, een supersjiek restaurant in de ‘oude stad’ van Warschau. Daar troffen we ook Gosia weer. We hadden haar namelijk gevraagd om de gereserveerde plaats van Malgorzata in te nemen en daar zei ze natuurlijk geen nee tegen! In Sekret hebben we heerlijk gegeten en ook gelachen om alle rijkelui-patsertjes die om ons heen zaten. Want het zal best een komisch gezicht zijn geweest, zes van die rasstudenten tussen alle dure maatpakken!

Toen we rond tien uur weer in het hostel aankwamen, zijn we alvast begonnen met het inpakken van de koffers. De dames hadden namelijk nogal wat in te pakken, dus hoe eerder ze begonnen hoe beter!

Reis naar Polen – bezoek aan het Ministerie van Economie en Arbeid

Maandag 9 mei 2005

De dag begint met het sturen van een sms naar Maaike, want die moet vandaag voor de tweede keer afrijden. Doordat de dames weer vrij lang nodig hebben om al hun douchepraktijken af te handelen, zijn we te laat voor ons afspraak met de ambassade. Om half negen komt Malgorzata namelijk al het hostel binnenstormen. Ze is hoofd van de voorlichtingstak van de Poolse ambassade in Nederland en we hebben haar al een aantal keer ontmoet in Den Haag. Ze heeft, speciaal voor ons, een studiereis van drie dagen georganiseerd, inclusief privé-“limo” en privé-chauffeur!

Reis naar Polen

Reis naar Polen – Ministerie van Economie en Arbeid in Warszawa © Prajar90

Met onze Mercedes-limo worden we naar het gebouw van het Ministerie van Economie en Arbeid (Ministerstwo Gospodarki i Pracy} gereden. Daar hebben we een afspraak met minister Andrzej Prezewolznik. Hij is naast zijn functie als minister ook Secretary General of the Council for Preservation of Memory and Struggles and Martyrdom. Een hele mond vol, maar het is dan ook een belangrijke functie! Hij vertelt ons over de concentratiekampen in Polen, de rol van Auschwitz in de Tweede Wereldoorlog, Katyn en over het werk van zijn organisatie. Zijn boodschap is: “de herinneringen uit de Tweede Wereldoorlog mogen niet vergeten worden en daarom moeten de overblijfselen uit die tijd zoveel mogelijk blijven bestaan”. Een uur later staan we met drie schitterende boeken op zak weer buiten en worden we naar de volgende afspraak gebracht.

We hebben deze afspraak met Ewa Junczyk – Ziomecka en Agnieszka Rudzinska, respectievelijk de Director en Deputy Director for Development van het Museum of the History of Polish Jews. Wederom een flinke mond vol, maar ook deze mensen zijn met belangrijke zaken bezig. Ze zijn druk in de weer met de voorbereidingen van het Joods museum dat in Warschau gaat verrijzen. Momenteel zijn bekende architecten uit de hele wereld bezig met het bedenken van constructies voor dit museum. De winnaar van deze ‘wedstrijd’ wordt binnenkort bekend en de dames denken dat volgend jaar een begin kan worden gemaakt met de bouw van het museum. Met de belofte dat we in 2008, wanneer het museum open moet gaan, weer terug komen naar Warschau nemen we afscheid en duiken we weer de Sprinter in.

Reis naar Polen

Reis naar Polen – Gazeta Wyborcza in Warszawa

We rijden door naar het gebouw van de Gazeta Wyborcza, één van de grootste kranten in Polen. Daar mogen we even snel kijken hoe het er op een Poolse redactie aan toe gaat en praten we met een journalist bij over de deelname van president Kwasniewski aan de herdenking in Moskou. De krant heeft de mening van Poolse burgers gevraagd en het grootste gedeelte is tégen de deelname van hun president. De kranten zullen er morgen dus wel weer vol van staan… Na ons derde bezoekje van vanochtend beginnen onze magen toch wel te rommelen en dus gaan we naar restaurant Folk Gospoda. Daar krijgen we een soort lopend buffet, waarbij vooral de tomatensoep met rijst en de Poolse vis erg in de smaak valt! Over het Poolse eten hebben we sowieso weinig te klagen; aan de culinaire hoogstandjes van onze eigen moeders hebben we namelijk nog geen moment met weemoed gedacht!

Als de uitgebreide lunch weer achter de kiezen is, biedt de chauffeur aan nog even snel langs het gedenkteken voor alle omgekomen Joden in Warschau te rijden. In het park, vlakbij de plaats waar binnenkort het Joods museum verrijst, staat een schitterend gedenkteken. We houden er kort een moment van stilte en moeten dan weer snel het busje in want de reis naar Gdansk gaat beginnen!

In vijf uur tijd hobbelen we over een lange, lange, lange weg van Warschau naar Gdansk. Ik heb de complete achterbank van het busje voor mezelf en met de labtop op schoot kom ik mijn tijd dus aardig door. Het vrouwelijke deel van het busje vermaakt zichzelf voornamelijk met slapen en dat is maar goed ook, want zodra de ogen open zijn is het gegil over het ‘angstaanjagende weggedrag’ van de Poolse automobilist niet van de lucht… Nou moet ik zeggen dat het driebreed-rijden over een tweebaansweg niet geheel goed is voor je hoop op een mooie toekomst, maar toch. Waar ik me wel over verbaasde, is dat er nog geen enkele Pool is doorgebroken als Formule-1 coureur, want gas geven kunnen ze als de beste!

Rond zeven uur stoppen we bij een restaurant, wat echt in de middle of nowhere uit de grond is gestampt. Toch lijkt de bouw van dit restaurant niet geheel ontactisch te zijn, want het is het enigste restaurant dat we op de hele, hele, hele lange weg van Warschau naar Gdansk zijn tegen gekomen en het zit er dan ook aardig vol. Deb probeert op advies van Malgorzata de Poolse specialiteit Pièrogy en het scheen even lekker te zijn als dat het klonk!

Drie uur later komen we aan in Gdansk en als we het parkeerterrein van ons hotel oprijden, valt onze mond open van verbazing. Wat een pracht en praal en luxe! We worden gestald in hotel Dom Muzyka, een prachtig gebouw met tientallen kamers. Voor de afwisseling hebben we vandaag allemaal onze eigen kamer, wat we voor de afwisseling helemaal niet erg vinden! Een eigen douche, een eigen bed-met-dekbed en een eigen televisie: het lijkt zowaar wel alsof we filmsterren zijn. Nadat we onze zut en zooi op de kamers hebben gedumpt, besluiten we nog snel even de binnenstad in te gaan. Gdansk is een prachtige havenstad en we kijken dan ook onze ogen uit. We wanen ons tussen alle hoge grachtenpanden en Amsterdams aandoende geveltjes bijna in Nederland. Om de avond af te sluiten duiken we nog even café Dom Hollandeski (hoe toepasselijk!) in, zodat we een uurtje later met een warm gevoel van binnen onze heerlijke bedden inspringen!

Reis naar Polen – dag 5 en 6 de dagen gaan vlug

Zaterdag 7 mei 2005

Verdulleme.. en weer was ik de eerste die m’n lekkere warme bedje uit rolde! Ondanks een kort nachtje sta ik er om zeven uur weer naast, aangezien we om negen uur een bezoekje willen brengen aan de Russische Markt in het stadion van Warschau. De niet-uitgeslapenheid van mij blijkt wel uit het feit dat ik bijna in twee stukken gereten werd door een plotseling opdoemende tram van links, maar toch weet ik gelukkig zonder verdere kleerscheuren het stadion te bereiken. En daar sta zelfs ik als Randstadter verbaasd: wát een mensen!! Langs de weg richting het stadion staan al tientallen kraampjes en rondom het station staan er nog honderden. Helemaal bovenaan de markt heb je een machtig mooi uitzicht over het ronde stadion met al zijn staanplaatsen. Oud, maar o zo mooi voor een voetbaldier als ik! Het weer zit helaas niet mee, maar toch zijn de dames vastbesloten om ieder kraampje langs te gaan om te kijken of er nog iets te snaaien valt. Irf steelt de show met haar zilveren muiltjes en Rosan weet met haar “mooie ogen” flink wat korting te krijgen bij de tassenwinkel. Prima ochtendje dus voor mijn reisgenotes.

’s Middags blijkt de vermoeidheid er toch flink ingehakt te zijn bij iedereen en dus besluiten we het te houden bij een bezoekje aan het Paleis van Cultuur. We nemen direct de lift naar de dertigste verdieping en nadat we onze oren weer open geslikt hebben, kunnen we genieten van een fenomenaal uitzicht over de stad! We zien de rivier de Wisla, het bouwproject van Tebodin en zelfs de achterste achterwijken van Warschau. Als klap op de (vuur-)toren word ik op honderd meter hoogte ook nog gebeld door Shir, dus mijn dag kan even niet meer stuk. Snel even een live verslag uit brengen van al het moois om me heen, en dat alles met een uitermate goed bereik.

En aangezien zaterdag toch de vaste stapavond is, gaan we ’s avonds op uitnodiging van Gosia nog even wat drinken in een pub. Gosia ratelt honderduit over haar vrienden die ze niet gastvrij genoeg vind, de moeite die ze doet om het voor ons gezellig te maken en de blijheid die ze heeft dat we gekomen zijn. Als dank voor alle tijd die ze in ons gestoken heeft met tolken, gidsen en plezier maken, geven we haar als dank nog een leuk bedragje. Na drie dikke zoenen en de belofte dat we haar zullen rondleiden als ze even in Nederland is, nemen we afscheid van haar en duiken in het hostel direct ons bed in. De hyperactiviteit van de avond daarvoor is dit keer iets minder actief aanwezig…

Zondag 8 mei 2005

Reis naar Polen

Reis naar Polen – Heilige kruis Kerk in Warszawa – Foto: Bawarczyk

Op zondag lijkt het leven op en in de Poolse straten bijna uitgestorven. Zo ook vandaag. Terwijl Irf en Ellen naar een Poolse kerk gaan om daar na de dienst een interview te doen met een dominee, gaan Rosan en ik nog even terug naar de Russische markt. Deb gaat zelfs helemaal d’r eigen gang en besluit op eekhoorntjesjacht te gaan in het park. Met een fototoestel uiteraard, welteverstaan! Bij de markt aangekomen blijkt het daar dus nog steeds best druk te kunnen zijn; dus hand op je portemonnee en gaan! Rosan weet haar afpers-, uitbuitings- en afdingcapaciteiten optimaal te gebruiken en met een paar schoenen en overhemd voor zichzelf en een portemonnee en leuk shirtje voor Shir(t) namens mij, verlaten we de markt weer. Het is buiten steenkoud en dus besluiten we de middag te gebruiken om in bed lekker verder te tikken aan artikelen en reisverhalen.

Rond zes uur zijn Deb, Irf en Ellen weer terug van hun bezoekje aan de ‘oude stad’ in Warschau. Het bakken van de aardappelen mondt uiteindelijk uit in een zwart debacle, waardoor zelfs bijna het brandalarm van het hostel in werking moet treden. Gelukkig smaken de vissticks nog vrij aardig, dus met een goed gevulde maag duiken we ’s avonds weer het bed in. Daarvoor hebben we onze tijd nog wat onnuttig besteed met msnen, mailen en vast de tas inpakken voor morgen. Dan gaan we namelijk met de ambassade op stap en mogen we zelfs een nachtje in een ander hotel bivakkeren!

Reis naar Polen – 3e en 4e dag Gosia, Ellen en ik op reis

Donderdag 5 mei 2005

Irf en Deb brengen vandaag, samen met tolk Gosia, een bezoek aan een Nederlandse pluimveehouderij in het oosten van Polen. De reistijden in Polen zijn best een stukkie langer dan in Nederland, dus al om half zeven hobbelen de dames de deur van het hostel uit. Rosanneke, Ellen en ik gaan een bezoek brengen aan Robert Kowalski, een functionaris van ING in Warschau. In zijn vrije tijd loopt hij waarschijnlijk met een vergrootglas door de straten van Warschau heen, want hij is naast zijn werk bij de ING ook nog padvinder.

Het gebouw van de ING blijkt nou net een beetje verder te liggen dan we verwacht hadden, dus we komen iets te laat aan bij onze afspraak (en dat zou niet de enige keer zijn vandaag…). We ontmoeten een aardige vent, maar hij heeft helaas zijn scoutingpakje thuis laten liggen, dus die gaat hij eerst ophalen. Een kwartier later is hij terug (helaas wel zonder vergrootglas) en krijgen we een vermakelijk verhaal voorgeschoteld. Na afloop komt dan echt het o zo mooie scoutingpak tevoorschijn en schieten we nog een aantal mooie plaatjes in het bos achter het ING-gebouw. Als een volleerd scout inspecteert Robert de bomen, terwijl wij hem ondertussen met wat flauwe Nederlandse grappen aan het lachen proberen te krijgen.

De volgende afspraak die we die dag hebben, staat gepland voor 2 uur ’s middags. Rosan heeft een interview geregeld met de grote baas van de Poolse vestiging van De Ruiter Seeds. Zij doen aan de veredeling van zaadjes voor tomaten, komkommers, pepers enzovoorts. Deze afspraak staat dan ook al de hele week bekend onder de naam “die meneer van de zaadjes”… vrij discutabel allemaal dus! Maar goed, de afspraak stond dus gepland voor 2 uur, in het chique restaurant Wilanowa, tegenover het paleis in de buitenwijken van Warschau. Het bleek echter een vrij groot probleem om deze onbekende plek te vinden, met het gevolg dat we pas om kwart voor 3 met het schaamrood op onze kaken het restaurant binnenparadeerden! Wonder boven wonder bleek onze “meneer van de zaadjes” er nog te zijn en na uitgebreide excuses mochten we aan tafel komen zitten. Na wat om-me-heen-gekijk was ik bijna bang om nog door te ademen, aangezien een verkeerde beweging brokken van tienduizenden Zloty’s zou kunnen maken! Kortom, we waren in onze spijkerbroek een chiquer dan chique restaurant binnengetreden, waar we ook nog eens veel te laat aanwezig waren. Beetje jammer, maar helaas! Het gesprek verliep overigens best goed en ik voelde me als Westlander helemaal op m’n plaats bij de verhalen over kassen, tomaten en klimaatsystemen. Na het schieten van de welbekende plaatjes wordt er afscheid genomen van de “meneer van de zaadjes” en duiken wij nog even de paleistuin in. Daar krijg ik het bijna voor elkaar om Rosan in de hofvijver te gooien (gnagna), maar helaas weet ze toch op het laatst nog te ontsnappen (d**n!).

Als we terug zijn in het hostel beginnen we snel met kokkerellen, zodat we als Irf en Deb terug zijn direct een heerlijk breng-je-vitamines-weer-op-normaal-peil-maaltijd op tafel kunnen gooien. Na het eten wordt de verdere tijd gebruikt met e-mailen, msnen, vervelen, boeken lezen, interviews uitwerken en flirten met Fransen en hun Franse taal (he Deb!).

Vrijdag 6 mei 2005

Irf en ik zijn weer eens aan de beurt om vroeg het bed uit te rollen, want we worden om tien uur verwacht bij Tebodin Polen. Dat is een dochterbedrijf van de BAM, de betonmaatschappij uit Nederland waar ik voor het vak bedrijfsjournalistiek ook al contacten mee had. Het bedrijf zit ergens in de achterwijken van Warschau, dus het blijkt nog een lastige klus te zijn dit te vinden. Daar aangekomen treffen we Jan de Boom, een Nederlander die namens Tebodin druk bezig is met het project Zlota Centre in het centrum van Warschau. Op onze eerdere wandeltochten richting het Centraal Station waren we hier al een aantal keer langsgelopen en hadden toen grappend tegen elkaar gezegd dat “dit wel eens van de BAM kon zijn”. Een échte grap dus!

Reis naar Polen

Reis naar Polen – Paleis van Cultuur en Wetenchap – © 2005 by Janusz Jurzyk

Nadat we wat gepraat hebben over het project, besluit Jan ons ‘on site’ te laten zien waar het om gaat. Op de bouwplek aangekomen springt vooral de enorme glazen overkoepeling in het oog, een kunststukje der architectuur! Met name het contrast met de overkant van de weg is groot. Aan de andere kant staat namelijk het Paleis van Cultuur, een enorme betonnen toren die vijftig jaar geleden door Stalin in Warschau is geplaatst. Oud en nieuw, traditioneel en modern, kenmerken gezamenlijk het straatbeeld in de hoofdstad van Polen. Soms wat lelijk contrasterend, maar meestal ongelofelijk mooi om te zien!

Na afloop van het interview halen we Rosan op in het hostel, die inmiddels haar artikel over ‘Jalta’ naar het Reformatorisch Dagblad heeft opgestuurd. Met z’n drieën besluiten we het spelletje ‘trammetje in, trammetje uit’ te spelen en wel te zien waar we uitkomen. Zeer toevalligerwijs (vast niet zo gepland door de dames…) belanden we uiteindelijk in de duurste winkelstraat van Warschau, waar twee paar vrouwelijke ogen van beginnen te schitteren. Uiteindelijk is de opbrengst van dit middagje shoppen vrij beperkt; ik val nog geen eens zo heel erg uit de toon met alleen mijn goedkope paar nieuwe schoenen. Tot slot duiken we nog een cafeetje in en onder het genot van een overheerlijke appeltaart, opperen de dames het idee om vanavond ook nog eventjes muffins te gaan eten bij de Green Coffee. Stelletje vreetzakken dat het ook zijn…

…en dus zaten we ’s avonds met z’n vijven aan de muffins en koffie. En ik moet zeggen: lekker was het zeker! De cappuccino had een bovenlaagje in de vorm van een blaadje, een mooi stukje vakwerk! Weer terug in het hostel blijkt de hot chocolat van Deb en Irf een pepgoedje geweest te zijn, want de hyperactiviteit heeft volledig bezit genomen van beiden. Het duurt dan ook tot 1 uur ’s nachts voordat de verhalen over cupmaten, ongesteldheid, Sander en meer van zulk soort viezigheden stokken en de rust wederkeert in het Nathan’s villa hostel.

Reis naar Polen – de tweede dag en de ontmoeting met Samuel

Dinsdag 3 mei 2005

Om exact zes uur in de ochtend lijkt het alsof er een compleet circus langs het Nathan’s Villa hostel paradeert. Ellen’s telefoon zorgt voor het begin van de feestvreugde, waarna mijn onmisbare l*lijzer hieraan een spetterend vervolg geeft. Vijf paar slaperige ogen gaan open en twee paar vermoeide benen slingeren zich over de rand van het bed. Snel even douchen, tas inpakken en om zeven uur hobbelen we onder een flauw ochtendzonnetje door de straten van Warschau. Op het perron aangekomen, verwijst een vriendelijke Duitse omroepstem ons naar de juiste plek om de trein te bestormen. We blijken twee mooie plaatsjes gereserveerd te hebben in de ‘Berlin-Warszawa-express’ en het blijkt dan ook een onmogelijke opgave te zijn om de gehele reis het gevecht tegen de slaap aan te kunnen.

Op reis naar Polen

Op Reis naar Polen wisselen van Loc in Rzepin – Foto: Morido

Na vier lange en slaperige uren komen we aan op station Rzepin. Het blijkt een ministationnetje te zijn ergens in de middle of Polish-nowhere. We raken lichtelijk in paniek als de door ons gezochte Nederlandse auto nergens te bekennen blijkt te zijn. Net op het moment dat we denken dat ons avontuur direct al een dramatisch wending gaat nemen, stuift er een dikke BMW met gierende banden het parkeerterrein op. De man die uitstapt is Samuel Nieuwenhuis, een Nederlander die negen jaar geleden in Polen is begonnen met ondernemen. Na een stevige handdruk stelt hij voor eerst naar het motelletje te rijden waar hij momenteel samen met vrouw en kinderen verblijft. Het blijkt een enerverend ritje. Met een gemiddelde snelheid van 160 km/h vliegen we over de lokale wegen, oude Golfjes worden ingehaald alsof ze achteruit rijden en ondertussen weet Samuel het voor elkaar te krijgen om zijn telefoon bijna standaard aan zijn oor geklemd te houden.

We besluiten wat te gaan drinken bij een bouwvallig keetje langs de weg, waar Samuel ons zijn plannen uit de doeken doet. We gaan verschillende Nederlandse bedrijven in de regio bezoeken, het enigste probleem is dat hij nog een chauffeur voor de tweede auto nodig heeft… Ik blijk moeilijk te kunnen liegen over het trotsmakende feit dat ik afgelopen vrijdag in één keer mijn roze papiertje heb behaald, dus Samuel speelt handig in op deze trotsheid en haalt me over in deze Ford Scorpio achter hem aan naar het motel te rijden. Ellen besluit dan ook maar haar leven te wagen en de handrem van deze auto te bedienen. Wonder boven wonder blijkt de BMW van Samuel ook met lagere snelheden over de hobbelige weggetjes te rijden en zonder brokken komen we bij het motel aan. Daar doen we de Duitse automaat over aan de vrouw van Samuel en hij rijdt ons in de Ford naar het bedrijf waar hij aanvankelijk mee is gestart in Polen. In een halfuurtje tijd zien we vanuit het autoraampje 700 hectare akkerland aan ons voorbij trekken. Een onvoorstelbaar groot bedrijf. Zo ver als je kan kijken zie je de groene sprieten op het land rustig bewegen door de wind. Samuel legt uit dat vooral de enorme ruimte in Polen zo aantrekkelijk is voor de boeren, zeker omdat je in Nederland maar beperkte stukken land in handen kan krijgen. Naast zijn werk als ondernemer, heeft hij ook bemiddeld bij de komst van andere Nederlanders naar Polen. Eén van die Nederlanders is Arnold Bac en hij is de eerste die we gaan bezoeken.

Samuel rijdt ons in de Ford naar Arnold en even later arriveren daar ook zijn vrouw en kinderen. Hij legt ons nog even snel uit wat de verdere planning is voor de komende dagen en is dan weer plotsklaps vertrokken. Het interview met Arnold loopt lekker vlot, hij is enthousiast en weet veel leuke dingen te vertellen over zijn ondernemerschap in Polen. Hij stipt wel aan dat hij in Polen meer coördinator dan boer is. Het rijden op de trekker is er niet meer bij voor Arnold, zijn hoofdtaak bestaat uit het aansturen van zijn Poolse werknemers en het regelen van de papierrommel.

Ondertussen is de neef van Arnold ook gearriveerd. Hij heeft een paar kilometer verderop een verhuurbedrijf van hoogwerkers. We schieten nog even snel wat leuke plaatjes van Arnold op de combine en de quad en daarna springen we bij neef Gerben in de auto richting zijn bedrijf. Een tiental vragen, een twintigtal fotogenieke poses en een uur later zijn we weer terug bij Arnold, alwaar ik me weer achter het stuur van de Ford hijs. Ditmaal mag ik achter Gerben, normaal gesproken ook niet vies van het betere plankwerk, aanrijden richting het motel in Osno. Ondanks een fiks regenbui, een vettige ruit die bijna ondoorzichtbaar wordt door de ruitenwissers en een aantal haast onbegaanbare wegen, krijg ik de auto weer veilig bij het motel. Uit het gebrekkige Duits van de moteleigenaresse maken we op dat Samuel voor ons twee kamers heeft gereserveerd en dat we hier kunnen eten. Een vlugge inspectie van de kamers leert ons dat Ellen een tweepersoonsbed tot haar beschikking heeft en ik zelfs een overheerlijk en lang gewenst bad!

Ons avondeten blijkt uiteindelijk te bestaan uit een vettige shaschlick en een paar slappe frietjes, maar na zo’n intensieve dag gaat alles er wel in! Na deze lichamelijk oppepper maken we nog even een rondje door het dorpje, wat niet meer blijkt te zijn dan twee lange straten met daarlangs een aantal winkels, wat half-afgemaakte huizen en een oude kerk. Ondertussen wordt de lucht donkerder en donkerder en de eerste lichtflitsen zien we in de verte al door de lucht schieten. En aangezien we toch nog een flinke hoeveelheid slaap in hebben te halen, besluiten we vroeg naar bed te gaan. Maar uiteraard niet nadat ik mezelf tegoed heb gedaan aan een heerlijk bad! Als klap op deze opkikkerende vuurpijl krijg ik tijdens het badderen ook nog een telefoontje van een gemist meissie uit Hoek van Holland, dus mijn avond kan niet meer stuk. Om half tien duik ik onder de dekens van mijn veel-te-kleine bed en nog geen minuut later zijn de deuren van dromenland al voor mij geopend.

Reis naar Polen – het vertrek en de eerste dag in Polen

Een Journalistiekstudent is 11 dagen in Polen © Djeek

Maandag 2 mei 2005

In de hele verre verte hoor ik iets piepen. Nog geen twee seconden later krijg ik een por in m’n zij. Langzaam open ik mijn ogen en zie naast me een krullend koppie boven een rood Djeek-shirt uitsteken. Haar slaperige ogen kijken me aan met een blik van: “ik geef liever jou een tik dan de wekker, dus zet jij um ff uit”. Ik besluit het lieftallige vriendje uit te hangen en dus de wekker (die inmiddels al op 06:02 staat) met een harde klap van het nachtkastje te gooien. Ik sleep mezelf richting de douche en na een kwartier voel ik me redelijk tot leven komen. Snel ff de thee opzetten en een ontbijtje maken voor Shir en ondertussen de laatste spullen in m’n tas dumpen.

Een uur later staan we te wachten op de bus, ondertussen uitpuffend van de honderd meter slepen met de loodzware tassen. Om kwart voor negen arriveren we op het station in Arnhem, waar we na het spelen van een leuk spelletje met de bewakingscamera en het bij elkaar zoeken van de overige vier Polenklanten nog even snel een afscheidsfoto maken. Een dikke zoen, een “ik-hou-van-je-schat!” en een sprintje later staan we in de ICE en begint ons avontuur pas echt.

Na het betere ellebogenwerk weten we uiteindelijk onze plaatsten te vinden en binnen no-time zijn we in Keulen. Daar staan we net iets te lang in dubio over het wel of niet kopen van een kaartje voor de S-Bahn, waardoor de trein precies voor onze neus weg dendert. Daarmee is het dubio meteen opgelost en na wat gerommel met euro’s en bankpassen komt er een mooi vijfpersoonskaartje uit de muur rollen. De volgende trein brengt ons in rap tempo richting Flughaven Köln/Bonn en we besluiten meteen in te checken, zodat we eindelijk van alle loodzware bagage af zijn. Rosan is trouwens uiteindelijk met 23,5 kilo de onbetwiste winnaar geworden van het zwaarste-bagage-klassement, waarmee van harte gefeliciteerd! We besluiten er nog snel even wat euro’s tegenaan te gooien en het bakkie cappuccino á 3,10 euro gaat er goed in. Rond half twee staat het vliegtuig gereed en nadat we een RSI-arm hebben gekregen van het constant moeten ophouden van ons paspoort, mogen we het beschuitblik van German Wings betreden. Het is mijn eerste keer vliegen en de start voelt als het betere achtbaan-werk. Ik kan een lichte gil van opwinding dan ook niet onderdrukken als ik de huizen onder me heel snel steeds kleiner zie worden en mijn oren dicht floepen door de toegenomen luchtdruk.

Reis naar Polen

Presidentieel Paleis met het monument van Poniatowski © Marek and Ewa Wojciechowscy

Anderhalf uur later landt ons vliegtuig onder een klaterend applaus op het vliegveld van Warschau. Een vlugge blik naar buiten leert ons dat het zonnetje hier net zo lekker schijnt als in Nederland en dat kunnen we wel waarderen. Met een busje worden we naar de aankomsthal gereden, alwaar we wederom ons paspoort mogen showen. Er ontstaat enige paniek onder de douanemedewerkers als de oude ID-kaart van Irf in beeld komt, maar na een hoop heen-en-weer-geren mag ook zij Polen betreden. Bij de bagageband laten we wederom zien dat we goed zijn met onze ellebogen en al onze koffers zijn dan ook snel weer in ons bezit. De eerste pinautomaat die we tegenkomen wordt meteen misbruikt om een flinke zooi Zloty’s uit de muur te trekken, zodat we tien meter verder ons eerste Poolse drankje kunnen gaan nuttigen. De prijzen blijken hier belachelijk laag te zijn, dus dat belooft nog wat met mijn shopzieke reisgenoten!

Na het opfrissende drankje trekken we de eerste de beste taxichauffeur aan zijn mouw, met de vraag of hij zo vriendelijk wil zijn om ons naar het hostel te brengen. Na het tonen van onze voorraad Zloty’s hapt de beste man direct toe en besluit zijn busje eens flink de sporen te geven. Als een volleerd coureur scheurt hij door de straten van Warschau, onderwijl zijn arme medeweggebruikers afwisselend links en recht inhalend. We komen handen en voeten tekort om niet uit het busje geslingerd te worden en vragen ons af waarom er toch van die roodwitte borden met heel groot “40” erop in de stad staan… Maar goed, nog geen tien minuten later blijkt de chauffeur ook nog een rempedaal in zijn auto gevonden te hebben en wonder boven wonder staan we precies voor het Nathan’s Villa hostel. We duwen de man zijn welverdiende centen in de hand en weg is hij weer. In het hostel aangekomen krijgen we direct onze zespersoons-kamer aangewezen. Met een oppervlakte van 3 bij 4 is het lekker knus en de kamer ziet er bovendien goed uit. Terwijl ik ondertussen als een volleerd uitwonend student netjes mijn kast inruim, besluiten de dames opvallend genoeg simpelweg hun (hut-)koffers in de kast om te draaien. Ook een manier..! Rosan weet na wat graafwerk haar gloednieuwe labtop uit haar koffer op te duiken en na wat gerammel op het toetsenbord heeft ze het alweer voor elkaar om het internet in het hostel af te tappen. Een beetje stout, maar wel errug makkelijk!

Rond zes uur moeten we snel weer naar buiten, want daar wacht onze gids Gosia. Ze studeert geneeskunde in Warschau en spreekt bijna vloeiend Engels. Aanvankelijk is ze een beetje zenuwachtig (maar wat wil je ook met van die bijdehante journalisten in je gezelschap) maar als een perfecte gids laat ze ons een aantal mooie plekjes van Warschau zien. We nemen een kijkje in het grootste park van de stad, waar een groot aantal prachtige gerenoveerde gebouwen te vinden zijn. We lopen onder andere langs een pseudo-Romeins amfitheater, het oude presidentiële paleis (waar we op de foto gaan met het beeld van een oude Poolse president) en het intelligent gebouwde House of Orange.

Reis naar Polen

Centraal station in Warszawa – Foto: Axe

Na drie uur door de stad heen gecrosst te zijn (Gosia heeft tijdens die drie uur geen moment haar mond gehouden) beginnen onze magen wel heeel hard te rommelen en we krijgen van Gosia de tip om in de Sphinx te gaan eten. Een zeer goede tip, want het grote bord met eten blijkt zelfs voor de meeste van deze Nederlandse vreetschuren teveel! Hierna hebben we nog een kort bezoekje gebracht aan Warszawa Centralna, het treinstation van Warschau. De dag erna moesten Ellen en ondergetekende namelijk al zeer vroeg in de trein zitten, dus het leek ons geen overbodige luxe de kaartjes reeds in ons bezit te nemen. De baliemedewerkster blijkt geen letter Duits of Engels te spreken, maar een briefje met daarop onze wensen doet wonderen. Zelfs de treinkaartjes blijken hier niet veel te kosten en dus duiken we rond elf uur met een tevreden gevoel ons bed in voor onze eerste Poolse nacht. ’s Nachts schrikken we één keer wakker omdat Ellen ons mee wil delen dat “Harrie online is!”, maar afgezien van dit ‘heugelijke’nieuws is het verder gelukkig een rustige nacht. Alleen Ellen zal waarschijnlijk weinig geslapen hebben, want we nemen aan dat die uiteraard urenlang met haar vriendje heeft liggen msnen!?

Veel lees pelezier.

Hartelijke groet,
Djeek
© Djeek

All photos and texts on this website are copyrighted.
Unauthorized use without permission of the Author or Administrator, will be punished by international law
Copyright © 2004 - 2015 All Rights Reserved Polenforum.nl